|
پس از یک سال ...
سالهاست که شاعرم
از متن های خلوت بی تو
به حاشیه می گزیزم
پیاده رو های پایتخت
پر از صدا های گمشده ایست كه
تو
نیستی
تنهایی ام
از پسر بچه ای كه هیچ كس نمی داند سیگارمیكشد
بزرگتر است
و من
هیچ وقت بزرگ نحواهم شد
من
سطر های سوخته ی یك افسانه ی قدیمی هستم
كه
هیچ كس
باورش نكرد
از پیاده رو های پایتخت به سوی تو می گریزم
كدام قطار مرا سریعتر بزرگ می كند
من هیچ وقت در قطاری نبودم كه تو درایستگاهها منتظرش بودی
تنهایی ام با این شعر شروع نشد
و با این شعر هم تمام نمی شود
من سالهست كه شاعرم |
