|
از تو برای خلق تو الهام می گرفت
شاعر دوباره مست شد و جام می گرفت
اصلاً مگر به غیر اشارات چشم توست
که خلقت دو عالم انجام می گرفت
لب به غزل گشود الهه ی شعر و از آن به بعد
حتی خدا زبان خودش در کام می گرفت
دیوانه ای که شهر به تنگ آمد از صداش
با قرص روی ماه تو آرام می گرفت
شاعر به هیچ بودن خود اعتراف کرد
شاغر هر آنچه داشت از الهام می گرفت |
