شاعر دیوونه

shaerdivoone — Thu, 29 Jan 2009 07:30:43 GMT

عزيزم

زيباييت

درون سرم

درد مي كند

چراغ روشن كافه سر راه

دستهايت را برايم گرم نمي كند

زيبايي دردناكت

شبم را

لاي موهام آشفته مي كند

كه پياده رو از قدمهايم خسته مي شود

خميازه

/دراز

مي كشد

به خواب

مي رود

بي خوايب ات از سرم گذشته و دارد خفه ام مي كند

آغوشت را براي قرار نمي يابم

shaerdivoone — Fri, 12 Dec 2008 09:36:03 GMT

باران

هوس قدم زدن بی چتر و دستهات را

به سرم می زند

فقط سوالی خیس

توی سرم گیج می خورد :

باد

با چتر مشترکمان

که تو را

و دیگری را

خیس قدم زدنهای طولانی نمی کند

چه خواهد کرد ؟

shaerdivoone — Mon, 03 Nov 2008 13:49:00 GMT

پس از یک سال ...

سالهاست که شاعرم

از متن های خلوت بی تو

به حاشیه می گزیزم

پیاده رو های پایتخت

پر از صدا های گمشده ایست كه

تو

نیستی

تنهایی ام

از پسر بچه ای كه هیچ كس نمی داند سیگارمیكشد

بزرگتر است

و من

هیچ وقت بزرگ نحواهم شد

من

سطر های سوخته ی یك افسانه ی قدیمی هستم

كه

هیچ كس

باورش نكرد

از پیاده رو های پایتخت به سوی تو می گریزم

كدام قطار مرا سریعتر بزرگ می كند

من هیچ وقت در قطاری نبودم كه تو درایستگاهها منتظرش بودی

تنهایی ام با این شعر شروع نشد

و با این شعر هم تمام نمی شود

من سالهست كه شاعرم

shaerdivoone — Sun, 14 Oct 2007 11:33:18 GMT

سلام

از دهانی که دوستت دارم را می بوید از دهانم سخنها توانم گفت

چشمهات را اگر نبسته باشی که

شعر آرامم می کند و چشمهات

*****

۱)

از کو دکی ام

سنگ پرت می کنم

به اتو بوسی

که بیست و پنج سالگی ام بی تو می رود

چمدانهایم پر از احساس بد ی است که به من دست می دهد

کفشهایم از گریه پر می شوند

که چشمهات هیچ چتری را برای بدرقه ام ندید

از شعر های توی جیبم به بغل دستی ام تعارف می کنم

به سرش می زند

که پرت می شود

به کودکی که عاشق تو بود

اتوبوس از شعر سقوط می کند

توی دره ای که سردم است

هیچ کس به انعکاس دادم نرسید

کوه را بغل می کنم

تا بهمن گرمتر شود

رودهایی که در تابستان تنت جاری می شوند

پر از حبابهای کوچکی هستند

که هوای مرا دارند

shaerdivoone — Thu, 06 Sep 2007 11:30:55 GMT

می دونی که بی تو سخته زندگی اما نگات...

به تنهایی خودم

از چشمهات برگشت

سیگارش را آتش زد

و چشمهایش را اندکی گشود تا به نور عا دت کند

شیطان فریب چشمهای تو را خورد

و من چقدر دیوانه ات بودم

که سجده ی شیطان را ندیدم

به آلبومهای قدیمی نگاه می کنم

در بهشت

تو شراب می ریختی

و من

"مرز های تنت را کشف می کردم "

وزمین هیچ جاذبه ای نداشت

و پرندگان از پرواز خسته می شدند

من و تو به زمین آمدیم

تا پرنده ها در سینه ات نفسی تازه کنند

و خدا سیگار می کشید

و تو چقدر دلت به حالش می سوخت

خدا رفیق خوبی نبود

اینهمه سیگار را توی دستم گذاشت

تا دست تو را از دستم بگیرد

ــ" در سینه ات زندانی ستمگری بود"

که هیچ وقت صدایش را نشنیدم ــ

به بهشت رفتی

و زمین

هیچ جاذبه ای ندارد

و من از بلند پروازی هایم خسته می شوم

با خدا راه می روی و سیگار می کشد

وچشمهایت به حال من نمی سوزد

تا باران بیاید

و من را به روزهایی ببرد

که تو شراب می ریختی و من ...

shaerdivoone — Fri, 06 Jul 2007 06:01:18 GMT

و آغوشت اندک جایی برای زیستن

اندک جایی برای مردن

و گریز از شهر

که با هزار انگشت

به وقاحت پاکی آسمان را متهم می کند.

کوه با نخستین سنگ ها آغاز می شود

و انسان با نخستین درد.

در من زندانی ستمگری بود که به آواز زنجیرش خو نمیکرد

من با نخستین نگاه تو آغاز شدم

سلام

به بهار ی که اکنون از راه میرسد

از کودکی

با دوستت دارم هات

بزرگتر شدم

بزرگ

آنقدر

که توی قلب هیچ کسی جا نمی شوم

گلوله ای

که چشمانت توی قلبم جا خوش کرده

این همه کلمه

توی سینه ام

نشانه خوبی است

تا رد پای تو بر ساحل مرا به گریه بیندازد

از کودکی قرار بود برایم لبخند

نیاوردی

و گریه ام را ملوانانی که ترا به آبهای دور بردند

ندیدند

...

بزرگ شدم

و تو

غول بزرگ غمگینی را نمی شناسی

که در اعماق منزل دارد

و سحر گاه در حسرت یک بوسه می میرد و ...

اين پست را ديوونه تو هستم درد و بلات به جونم

shaerdivoone — Sat, 19 May 2007 09:19:18 GMT

تنهايي و دل نگراني شايد يه ديوونه ي ديگه ساخته باشه يه ديوونه ي موزون

مشغول دعا گويي جانت هستم

دلتنگ براي سخنانت هستم

يادت نرود مواظب خود باشي

يادت نرود دل نگرانت هستم

۲)

اي كاش كه عاشقي فراموش كنم

يك جرعه ز جام عقل خود نوش كنم

اينها همه زور خودشان را زده اند

يك كم تو نصيحتم ... مگر گوش كنم

۳)

بر حلقه گيسوت نوشتم شخصي است

بر نقش النگوت نوشتم شخصي است

تا از نظر غريبه دورت سازم

مابين دو ابروت نوشتم شخصي است

بی چتر و دستهات

shaerdivoone — Wed, 04 Apr 2007 16:34:18 GMT

سلام

سال نو مبارک

در خانه ننشسته ام و

باران که می کشم

چشمهایم را پاک می کنم

که دیگر

کورکورانه عاشقت نیستم

که هنوز به خاطرم نیامده ای

زیر باران

بی چتر و دستهات

با خاطره هات

قدم می زنم

ـ (به خاطرت مرده بودم )

هر شب

نقشه هایی را که تنهایی کشیده ام

از این دیوار می کنم

تا به راههای به تو رسیدن فکر نکنم

و به مرگ

که از هیچ راهی نمی آید

و هیچ نقشه ای برای بردن من ندارد

***

کلمه ها در رگهای من رسوب می کنند

و من سکته ی شعری کرده ام

و هیچ کسی از لبهای تو حرف نمی زند

شعر شراب من است، من بی می ناب زیستن نتوانم

shaerdivoone — Sun, 04 Feb 2007 15:10:18 GMT

رفته بودم که نیایم اما خواهشهای برخی دوستان و زیاده گویی های برخی شاعران بر آنم داشت تا بیایم و باشم تا ...

۱/ از کسی که می داند فقط و فقط او را دارم ممنونم

و شعر

دستهام بوی کنت می داد

و لبهام به شعر تکان می خورد:

(( اکسیژن همیشگی شعر من سلام ))**

و حالا

لبهام بوی کنت می دهد

و دستهام بی شعر تکان می خورد

تا خدا حافظ را به یادم بیاورد

از پای فتادیم چو آمد غم هجران

از دست برفتیم چو از دست دوا رفت

از پارک

تا

مترو

اعتیادم مسری است

و مترو

مرا به سرعت

یه زیر زمین می برد

تا چشمهات را ترک کنم

فردا همه ی روزنامه ها تیتر می خو رند

چمدانی از شعر در ایستگاه توپخانه منفجر شد

* *وامی از طاهره خنیا

شاید این آخرین شعر من باشد

shaerdivoone — Fri, 15 Dec 2006 07:59:18 GMT

سلام

شاید این آخرین شعر من باشد

شاید از فضاهای شاعرانه خسته شده ام

شاید دلم به حال ادبیات این مرز وبوم می سوزد

شاید خداحافظ

به خودم نمی رسم

وقتی قرار نیست

به تو برسم

در کوچه ای که هر چه بیشتر وابسته اش می شوم

هیچ پنجره ای

وا بسته نمی شود

***

دریا در یاداوری خاطره ها

ماه را به لبم می آورد

تا دیوانه ای در کف دریا

طعم گس بوسه هات را تنفس کند